12 grudnia
czwartek
Dagmary, Aleksandra, Ady
Dziś Jutro Pojutrze
     
°/° °/° °/°

Mrówczy żywot

Ocena: 0
963

To człowiek może badać ruch na drogach mrówek – a nie na odwrót.

fot. pixabay.com / CC0

Niedawno podano wyniki badań na temat „ruchu mrówkowego”. Autorzy badań konkludowali, że mrówki są mistrzyniami ruchu drogowego. Ciągle dostosowują zasady ruchu do wielkości korka, jaki znajduje się na ich drodze do pożywienia. Ruch w dużych koloniach mrówek wydaje się być wolny od korków. Mrówki w koloniach, nawet w przypadku bardzo dużego natężenia ruchu, poruszają się bez zakłóceń.

Aby rozwiązać zagadkę, w jaki sposób mrówki tak wspaniale radzą sobie z własnym „ruchem ulicznym”, naukowcy przeprowadzili wielką ilość eksperymentów. Testy uwzględniały szerokość ścieżki i liczbę osobników poruszających się po niej w celu zróżnicowania liczby owadów na jednostkę powierzchni. Badaczy zaskoczyło to, że gdy zagęszczenie mrówek rośnie, rośnie również prędkość ich marszu na drodze do pożywienia, która następnie utrzymuje się na stałym poziomie. Mrówki przyspieszają do momentu, aż ich przepływ osiągnie maksimum i wykorzystają całą pojemność ścieżki. Kiedy ruch staje się zbyt gęsty i powoduje zbyt wiele kolizji, zmieniają taktykę.

Zaobserwowano również, że kiedy poziom gęstości mrówek na ścieżce jest zbyt wysoki, nie włączają się one do ruchu na siłę. Czekają, aż zrobi się luźniej i dopiero wówczas ruszają w drogę. Mrówki zdają się unikać korków na drodze poprzez ciągłe dostosowywanie przepisów ruchu drogowego do lokalnego tłoku, podczas gdy ruch samochodowy odbywa się według niezmiennych zasad – choćby takich jak obowiązek zatrzymywania się na czerwonym świetle.

Możliwości techniczne podglądania owadów i innych istot żyjących pozwala nam wciąż fascynować się bogactwem otaczającego nas świata. Odkrywamy zróżnicowane zachowanie istot żywych. Staramy się opisać prawa, jakimi się te istoty rządzą, to znaczy ich naturę – to co jest normalne w ich zachowaniu. Zadajemy sobie pytania, dlaczego jest taka a nie inna, w jaki sposób jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. Proste schematy teorii ewolucji samodoskonalących się gatunków trzeba wciąż uzupełniać i poprawiać, aby pasowały do nowo zdobytej wiedzy.

Paradoksem jest, że w przypadku badań o człowieku nie ma takiej samej naukowej wolności dla budowania teorii. Często jako zasadę odrzuca się pojęcie natury ludzkiej posiadającej duchową duszę. Niemniej jednak to człowiek jest tym, kto może badać ruch na drogach mrówek – a nie na odwrót. Ludzkość z pokolenia na pokolenia wzbogaca swój przekaz wiedzy i być może od mrówek nauczy się rozwiązywać problemy korków. A mrówki nie zmienią swoich pradawnych zwyczajów…

PODZIEL SIĘ:
OCEŃ:

Autor jest duchownym Prałatury Opus Dei w Warszawie

DUCHOWY NIEZBĘDNIK - 12 grudnia

Kto ma uszy, niechaj słucha!
Dziś w Kościele:
+ czwartek, II tydzień Adwentu, wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe
+ Czytania liturgiczne (rok A, II): Iz 41,13-20; Ps 145,1bc.9-13; Mt 11,11-15
+ Komentarz Bractwa Słowa Bożego do czytań

ZAPOWIADAMY, ZAPRASZAMY



Najczęściej czytane artykuły



Nasze patronaty


Reklama

Miejsce na Twoją reklamę
W tym miejscu może wyświetlać się reklama Twoich usług i produktów. Zapraszamy do kontaktu.
- Materiał partnera serwisu -