Ojcowie Pustyni słusznie zauważyli w jednym ze swoich apoftegmatów, że nikt nie może wejść do Królestwa Bożego, kto nie został poddany doświadczeniu...
Pierwsze czytanie: 1 J 4, 11-18
Święty Jan zdumiewa się wielkością Miłości Bożej do ludzi. Wie też, że człowiek nie może odpowiedzieć równie wielką miłością. Jednakże wyprowadza stąd wniosek, że możemy kochać siebie nawzajem. Brzmi tu echo słów Pana Jezusa z czwartej ewangelii: Wy Mnie nazywacie „Nauczycielem” i „Panem” i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem (J 13,13-15). Apostoł zauważa, że Nikt nigdy Boga nie oglądał, bo nie można go zobaczyć ludzkim okiem, ale można Go ujrzeć duchowym wzrokiem serca. Sam Pan w Kazaniu na Górze oznajmił: Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą (Mt 5, 8). Zatem to duchowe serce musi być oczyszczone z grzechu, a znakiem tego oczyszczenia jest miłowanie bliźnich. Św. Jan pisze o doskonałości w miłości. Co to oznacza? Że miłość jest doskonała, gdy kocha się nie ze względu na nagrodę, czy karę lecz dla Boga samego. Słowa: tak, jak On jest [w niebie], i my jesteśmy na tym świecie wydają się tajemnicze. Można je interpretować tak: Tak jak Bóg kocha nas w niebie i my Go kochamy na tym świecie i dlatego nie boimy się stanąć przed Jego obliczem w dniu śmierci.
Psalm responsoryjny: Ps 72,1-2.10-13
Na czym ma polegać sprawiedliwa władza i sąd Mesjasza-Króla? Św. Atanazy Aleksandryjski podaje wyjaśnienie, że sąd odbył się nad władzą szatana nad ludźmi, jak określił to sam Chrystus: Teraz odbywa się sąd nad tym światem. Teraz władca tego świata zostanie precz wyrzucony (J 12,31). Pan Jezus osądza nas jako godnych miłości i przebacza nam grzechy. Taki sąd jest dzisiaj. Jednakże przyjdzie dzień Sądu Ostatecznego, kiedy wszyscy ludzie przyjdą przed Oblicze Boga-Człowieka i zostanie ujawniona ich postawa wobec Zbawienia w Chrystusie: przyjęcie lub odrzucenie. Wtedy dokona się podział OSTATECZNY na zbawionych i potępionych, co tak sugestywnie Pan przedstawił w przypowieściach z Ewangelii według św. Mateusza, w rozdziale 25. Mesjasz wyzwala biedaka, który Go wzywa, a nędzarza ratuje od śmierci. Owym biedakiem i nędzarzem jest cały rodzaj ludzki, pozbawiony łaski i pogrążony w grzechu pierworodnym. Św. Robert Bellarmin, wielki teologii jezuicki z XVII wieku, pięknie skomentował ten fragment, że Chrystus przez Odkupienie darował ludzkości dług grzechu pierworodnego oraz odsetki wszystkich grzechów, jakie zostały popełnione w historii, w ten sposób ratując wszystkich biednych dłużników z rąk wierzyciela-szatana.
Ewangelia: Mk 6,45-52
Dlaczego Pan Jezus odprawia tłum i przynagla uczniów, by wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go na drugi brzeg? Pan Jezus nie chce wykorzystać swojej popularności, by ogłosić się królem, mimo iż tłum by z radością i entuzjazmem to zrobił. Nasz Zbawiciel wie jednak, że Jego misja wiedzie przez Krzyż i Zmartwychwstanie. Apostołów natomiast posyła przez jezioro, gdyż chce, aby przeżyli doświadczenie burzy, swojej bezradności i nauczyli się w Nim szukać ratunku. Ojcowie Pustyni słusznie zauważyli w jednym ze swoich apoftegmatów, że nikt nie może wejść do Królestwa Bożego, kto nie został poddany doświadczeniu. Tym można również tłumaczyć zachowanie się Naszego Pana, który chciał minąć apostołów, czyli pójść po jeziorze, ale w innym kierunku niż łódź. Nielogiczne? Znowu ujawnia się wychowawcza metoda Jezusa, który chciał, aby Jego uczniowie zawołali, a On mógł odpowiedzieć: Odwagi, Ja jestem, nie bójcie się! Apostołowie nauczyli się bojaźni Bożej, czyli lęku by nie stracić swojego Mistrza. Obraz łodzi zbudowanej z drewna św. Augustyn interpretuje jako zapowiedź Krzyża, również zbudowanego z drewna, dzięki któremu Pan, krocząc przez morze tego świata, doprowadza wiernych do Królestwa Niebieskiego.
komentarze Bractwa Słowa Bożego,
autor: Ks. Mateusz Oborzyński
Co? Gdzie? Kiedy?
