Chrystus pokazał nam wzór postępowania, który my dzisiaj powinniśmy naśladować. Nie uciekać, lecz odważnie kroczyć ku swojemu przeznaczeniu.
Czwartek, XXX Tydzień zwykły - Dzień powszedni
komentarze Bractwa Słowa Bożego,
autor: Monika Weselińska
Pierwsze czytanie: Rz 8, 31b-39
Dzisiejsze czytanie z Listu świętego Pawła jest hymnem wdzięczności Bogu za miłość, jaką nas codziennie otacza. Miłość, która jest wpisana w Boży plan naszego zbawienia.
Bo Bóg stworzył nas na swój obraz i podobieństwo. Nas wybrał i powołał do chwały w Niebie. I chociaż grzech pierworodny naznaczył nas słabością i cierpieniem, Bóg nie pozostawił nas bez wsparcia i pomocy. Naszą Mocą jest Chrystus, Syn Boży, który jest wyrazem miłości Boga dla nas wszystkich. I mimo udręk doczesnego życia, to ofiara Zbawiciela daje nam pewność, że jesteśmy w dobrych rękach Boga.
Dlatego za świętym Pawłem możemy wołać „Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam? (Rz 8,31)”. Nie ma takiej siły, która mogłyby zerwać relacje, jakie łączą nas z Bogiem. Nic nie jest w stanie „ odłączyć nas od miłości Boga, która jest w Jezusie Chrystusie, Panu naszym” (Rz 8,39). I żadne trudności czy przeszkody nie są w stanie powstrzymać nas w drodze do Boga, który jest w Niebie. Zło i cierpienie są obecne w naszym życiu, abyśmy je pokonali mocą Chrystusa. Bo gdy Bóg dopuszcza do nas coś, co jest trudne, to jednocześnie daje nam Łaskę do pokonania tego. A my powinniśmy być na tę Łaskę otwarci i ją przyjąć.
Zatem niech nasze codzienne modlitwy staną się hymnami wdzięczności Bogu na cześć miłości Boga, która nas nieustannie otacza.
Psalm responsoryjny: Ps 109, 21-22.26-17.30-31
Dzisiejszy psalm może być wzorem modlitwy chrześcijańskiej. Bo modlitwa to rozmowa. Szczera i otwarta, która uzewnętrznia nasze emocje i stan ducha. I takiej modlitwy Bóg pragnie. Chce, abyśmy otworzyli całe nasze serce. Oddali mu wszystko, nasze myśli, uczucia, lęki i zmartwienia. Nie bójmy się nawet tych negatywnych myśli. A wtedy Bóg, jak dobry Ojciec, zatroszczy się o nas i przyjdzie z pomocą.
Zatem wierząc i ufając Bogu, wychwalając jego sprawiedliwość, powierzajmy się Jego opiece i zanośmy nasze wołania z prośbą o ratunek mówiąc: „Wspomóż mnie o Panie mój i Boże, wybaw mnie przez wielkie miłosierdzie Twoje” (Ps 109, 26).
Ewangelia: Łk 13, 31-35
Każdy z nas ma jakiś cel w życiu. Jest to pewnego rodzaju misja, powołanie, do realizacji którego dążymy przez całe życie. Tak samo Jezus rozpoczynając swoją ziemską działalność, realizuje ją wytrwale. Zmierza do Jerozolimy, miejsca swego przeznaczenia, swojej męki, śmierci i zmartwychwstania. Nie zważa na zagrożenia i przeciwności. W drodze naucza i uzdrawia, świadcząc o miłości Boga i Jego miłosierdziu. Nie jest to łatwa droga, bo czyniąc dobro napotyka na wiele barier i przeszkód od ludzi. Wśród nich są faryzeusze, którzy różnymi sposobami próbują zmusić Jezusa do ograniczenia, a nawet zaprzestania działalności.
Z dzisiejszego czytania dowiadujemy się jak podstępem i udawaną troską o życie Jezusa, starają się przeszkodzić Chrystusowi w jego zbawczej drodze. Udając zatroskanych, stają się fałszywymi doradcami, obłudnikami, próbującymi zniszczyć plan Boży. Ale Jezus, widząc te intrygi, nie zniechęca się, nie rezygnuje, lecz odważnie idzie naprzód.
Chrystus pokazał nam wzór postępowania, który my dzisiaj powinniśmy naśladować. Nie uciekać, lecz odważnie kroczyć ku swojemu przeznaczeniu. Dla nas, chrześcijan, tym celem jest życie wieczne w Królestwie Bożym. Zatem idąc za przykładem Jezusa, nie poddawajmy się manipulacjom fałszywych przyjaciół. Bądźmy wytrwali w drodze do Niebiańskiej Jerozolimy.
Co? Gdzie? Kiedy?
