Komentarz do czytań, 29 listopada

Sobota, XXXIV Tydzień zwykły - Dzień Powszedni albo wspomnienie Najświętszej Maryi Panny w sobotę

komentarze Bractwa Słowa Bożego,
autor: Teresa Kołodziej

Pierwsze czytanie: Dn 7, 15-27

Dzisiaj czytamy w Kościele dalszy ciąg wizji Daniela. Po ujrzeniu kogoś podobnego do Syna Człowieczego Daniel bardzo przeraził się. Podszedł do kogoś, być może do anioła i poprosił o wyjaśnienie tego, co widział wcześniej. Otrzymał odpowiedź wyjaśniającą wszystkie zawiłości dziejów, które mają nastąpić: kolejne powstawanie i upadki królestw, a ich wspólną cechą jest przeciwstawianie się Najwyższemu. Jednak ostatnie z tych królestw ulegnie zniszczeniu, „a panowanie i władzę, i wielkość królestw pod całym niebem otrzyma lud święty Najwyższego”. To królestwo będzie całkowicie różne od poprzednich, bo nigdy nie upadnie, jest królestwem wiecznym a podlega Mu wszystko.

Słysząc zapewnienie wiecznego królestwa rodzi się w nas pragnienie, aby być jego częścią. Pójdźmy za tym pragnieniem. Prześledźmy historię swojego życia, zobaczmy w niej okresy królowania w nim różnych władców przeciwnych Najwyższemu, upadki tych królestw i ich konsekwencje, czasami długotrwałe lub nawet dożywotnie. To może być trudne do przyjęcia, ale nie jesteśmy z tym pozostawieni sami. Otrzymaliśmy ratunek od Najwyższego. On posłał swojego jedynego Syna, który zgodził się stać się jednym z nas, aby wprowadzić nas do tego wiecznego królestwa. Powierzmy Mu swoje całe życie, podejmijmy decyzję odwrócenia się od wszystkiego, co jest przeciwne Jego królowaniu w naszym życiu. Oczekiwanie na powtórne przyjście Pana Jezusa wypełnijmy uwielbieniem Boga pomimo życiowych trudności, podobnie jak trzej młodzieńcy w piecu ognistym czy Daniel w jaskini lwa.

Psalm responsoryjny: Dn 3, 82a.83a.84a.85a.86a.87

Śpiewamy dzisiaj w psalmie responsoryjnym kolejny fragment tzw. Pieśni Azariasza zwanej też pieśnią trzech młodzieńców w piecu ognistym, w którym są między innymi słowa: „Święci i pokornego serca, błogosławcie Pana, chwalcie i wywyższajcie Go na wieki!” To zaproszenie do uwielbienia jest dla każdego z nas. Nie wymawiajmy się że nie czujemy się święci. To określenie nie jest zarezerwowane dla kanonizowanych świętych. Ono dotyczy każdego wyznawcy Chrystusa. A co do pokornego serca to wpatrujmy się w jedynego, który tak mógł o sobie powiedzieć, Jezusa i każdego dnia zbliżajmy się do wzorca właśnie poprzez trwanie w postawie uwielbienia Boga w każdym „piecu ognistym” naszej codzienności.

Ewangelia: Łk 21, 34-36

Słowa dzisiejszej Ewangelii, które czytamy w ostatnim dniu roku liturgicznego wprowadzają nas już w czas Adwentu. Są instrukcją Pana Jezusa na czas oczekiwania na Jego powtórne przyjście. Przestrzega nas przed takim stylem życia, który sprawi, że staniemy się ociężali i będziemy zaskoczeni tym spotkaniem, które jest przecież nadrzędnym celem naszej ziemskiej wędrówki. Aby ustrzec się przed ociężałością i przygotować się na to spotkanie, które nastąpi niezależnie od tego, ilu ludzi w to wierzy, Pan Jezus zachęca nas do czujności. Co do obżarstwa i pijaństwa to jest dość oczywiste, że nie sprzyjają czujności, ale że nadmierne troski mogą nam utrudniać czujność to może wydawać się dziwne. Zaufajmy Mistrzowi, spójrzmy na Jego ziemskie życie, w którym był czas na działanie i był czas na spotkanie wyłącznie z Ojcem. Nas też zaprasza: „Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie”. Sposób odpowiedzi na to zaproszenie będzie dla każdego inny. Zależeć on będzie od wielu czynników, ale wspólnym elementem jest przeznaczenie codziennie jakiegoś czasu poświęconego wyłącznie na modlitwę, aby dzięki temu wszystkie nasze aktywności zanurzone były w świadomości przebywania w Bożej obecności. Wtedy nasze życie staje się nieustanną modlitwą. Decyzje o podejmowaniu kolejnych zaangażowań, oparte na rozeznawaniu woli Bożej, chronią nas przed nadmiernym aktywizmem, który bywa bezowocny.