Klerycy na scenie

Klerycy sami wybrali to dzieło światowej literatury, widząc w nim powieść uniwersalną. Na scenie zobaczymy historię pilota, który dzięki nieoczekiwanemu towarzyszowi odkrywa w swojej podróży znaczenie więzi międzyludzkich. – Każdy znajdzie tam coś dla siebie – ocenia grający w przedstawieniu kleryk Piotr Rukat.

– Spektakl uczy nas dużo o relacjach, pozwala spojrzeć na codzienne interakcje, jakie łączą nas z ludźmi napotykanymi w życiu – dodaje kl. Michał Rogala.

– W sztukach seminaryjnych ważny jest aspekt edukacyjny. Potrzebny jest balans między powagą, komedią i przekazem treści dla całej potencjalnej widowni – mówi ks. dr Krzysztof Bodecki, opiekun roku. Opiekę artystyczną nad sztuką objęli Agata Piotrowska-Mastalerz i Andrzej Mastalerz, małżeńska para aktorów. Pod ich czujnym okiem klerycy uczyli się gry, pracując nad dykcją i przygotowując scenariusz.

– Ma to być teatr dobrej jakości. Chcemy, żeby nasi widzowie spędzili miły wieczór. Oczywiście historie muszą wybrzmieć, ale myślę, że i dorośli, i dzieci będą czerpać przyjemność z naszego przedstawienia, bo to opowieść dla wszystkich – mówi Agata Piotrowska-Mastalerz.

Przeniesienie tekstu na scenę było niemałym wyzwaniem. Na obecnym trzecim roku jest tylko czterech alumnów, przez co niektórzy będą grali po kilka ról. Wymagało to pewnej pracy przy scenariuszu. Część wątków musiała zniknąć, jednak – jak sami mówią – to dalej ta sama znana i poruszająca historia. – „Mały Książę” to dla mnie literatura przez wielkie „L”. Jest w jakimś stopniu książką wręcz filozoficzną – stwierdza kl. Michał.

Dla kleryków przygotowanie sztuki teatralnej to świetna przygoda, pozwalająca zmierzyć się z wyzwaniami, z którymi wcześniej nie mieli do czynienia. Zabawa, ale też lekcja, która pozwala opanować nowe umiejętności. Zwracają uwagę na doświadczenie występowania przed grupą ludzi. To w przyszłości z pewnością pomoże w pracy duszpasterskiej, podczas głoszenia kazań czy rekolekcji.

– Dużo dała nam nauka emisji głosu, praca nad tym, jak powiedzieć, żebyśmy byli dobrze słyszani – stwierdza kl. Piotr. Jego kolega zwraca też uwagę na dogłębne zrozumienie przesłania sztuki. – Dla mnie ważne jest nie tylko zapamiętanie tekstu słowo w słowo, ale także zrozumienie postaci, którą gram, i tego, co chcę przez nią przekazać – mówi kl. Michał.

Praca nad wyrażaniem się na scenie i szukanie własnej ścieżki do opowiedzenia historii pozwala im poznać siebie z innej strony.

Dla społeczności seminarium jest to nie tylko wydarzenie artystyczne, ale też element budowania wspólnoty. Klerycy podkreślają, jak wspólna praca zbliża ich do siebie.

Starsi koledzy chętnie służą radą oraz dzielą się własnymi doświadczeniami. Agata Piotrowska-Mastalerz, która pracowała już z klerykami przy wystawianiu „Pinokia”, stwierdza: – Kiedy patrzę na seminarzystów sprzed dwóch lat, widzę, że przy tej pracy bardzo się zżyli ze sobą. Wspólnie pokonali barierę występu przed dużą widownią.

Ksiądz Krzysztof Bodecki z nostalgią wspomina czasy, gdy sam występował w seminaryjnej sztuce. – Poza wykładami i modlitwą coś razem tworzyliśmy. Chodzi o to, żeby nauczyć się współpracować i wyrażać emocje. To nas mocno zjednoczyło. Widzę w tym też szansę na sprawdzenie się we współpracy w innych warunkach – podkreśla.

Agata Piotrowska-Mastalerz dodaje, że amatorskie teatry mogą być czymś więcej niż tylko zabawą, poznaniem kultury i dobrym spędzeniem czasu. – Są miejscem, w którym rozwijają się relacje między ludźmi – wskazuje.

Sztukę patronatem honorowym objęli biskupi Romuald Kamiński i Jacek Grzybowski oraz Akademia Katolicka w Warszawie. Patronat medialny sprawuje tygodnik „Idziemy”.