Prymas Polski: ile w nas dziś braterskiej miłości, przebaczenia, jedności?

Bo przecież nie brakuje dzisiaj – mówił w homilii za papieżem Leonem XIV – takich kontekstów, w których Jezus, choć ceniony jako człowiek jest sprowadzany jedynie do roli charyzmatycznego lidera lub super-człowieka, i to nie tylko wśród niewierzących, ale także wśród wielu ochrzczonych, którzy w ten sposób kończą, żyjąc – na tym poziomie – w faktycznym, w praktycznym ateizmie. Owszem, idą jeszcze za Nim przynajmniej, dopóki mogą to robić bez większego ryzyka i niedogodności, ale gdy to zaczyna kosztować, opuszczają Go i odchodzą, rozczarowani.

– Czy stąd, z tej naszej parafii, płynie przykład miłości, braterstwa, solidarności i wzajemnego szacunku dla wszystkich ludzi, wśród których żyjemy i pracujemy? – pytał abp Polak.

– Czy mamy świadomość, że ten piękny dom Boży, to nasze centrum życia parafialnego i serce naszej parafii, zbudowaliśmy przecież właśnie po to, abyśmy, umocnieni tutaj żywym Słowem Boga i Jego sakramentami, mogli iść do naszych sióstr i braci? – kontynuował.

– Są przecież w życiu parafialnej wspólnoty również chwile trudne – stwierdził.

– Są momenty, w których trzeba okazać wzajemną solidarność, są wyzwania, które trzeba wspólnie podjąć. Niewątpliwie jedynym z nich jest troska o wszystkich, którzy potrzebują konkretnego duchowego czy materialnego wsparcia. Każda parafia ma przecież swoje własne peryferie, obrzeża życia, takie czy inne sytuacje marginesu, gdzie należy dotrzeć z konkretną pomocą. Nie można się bowiem jedynie ograniczać do pięknego centrum, do serca. Nie można się zamykać w pięknej świątyni. Trzeba nauczyć się stąd wychodzić, aby docierać do wszystkich – przypomniał abp Polak.

Prosił też uczestników liturgii, by nie ustawali w budowaniu swojego życia wiary „z Chrystusem i na Chrystusie, z Kościołem i w Kościele, z Piotrem i na Piotrze”.