Jak daleko posunąłbyś się, by służyć Bogu? Czy byłbyś gotów podróżować na krańce ziemi, nie mając nic poza gwarancją trudności, niedostatku i prześladowań?
Dziś wspominamy św. Franciszka Ksawerego, patrona misjonarzy i misji, który wiódł nieprawdopodobne życie pełne przygód, heroizmu i nieoczekiwanych zwrotów akcji, niosąc wiarę na krańce ziemi.
Urodzony w 1506 roku w szlacheckiej rodzinie Navarrese-Basque, Franciszek dorastał w kraju targanym wojną. Wciśnięta między rosnące imperialne potęgi Kastylii-Aragonii (Hiszpanii) i Francji Nawarra rzadko znała pokój w dzieciństwie Franciszka.
Jako że był szlachcicem, od Franciszka oczekiwano, że będzie prowadził wojownicze życie wraz ze swoim ojcem i braćmi. Jednak w wieku 10 lat jego życie przybrało dramatyczny i tragiczny obrót. Ojciec świętego zmarł, królestwo Nawarry zostało pokonane przez Hiszpanię, jego bracia zostali uwięzieni, a dom z dzieciństwa, zamek rodu Javier (Xavier), został prawie całkowicie zniszczony.
Nowy rozdział
Po tym jak rodzina Franciszka została zhańbiona i niemal całkowicie zniszczona, jego perspektywy na świetlaną przyszłość wyglądały mgliście. Ale Bóg wciąż miał niesamowite plany dla młodego Francisa.
Mając nadzieję na odbudowanie dziedzictwa rodu, Franciszek został wysłany w 1525 r. do centrum europejskiej teologii i studiów - Uniwersytetu Paryskiego.
Tam szybko zyskał sławę. Dał się poznać jako przystojny, bystry i zwinny sportowiec ze szczególnym darem do skoku o tyczce. Ostatnią rzeczą, o której myślał młody Franciszek, było życie w pokornej służbie Bogu i Kościołowi. Jednak jego życie diametralnie się zmieniło po spotkaniu baskijskiego szlachcica, Ignacego z Loyoli.
Życie w służbie Bogu
Uparty Franciszek był początkowo odpychany przez idee Ignacego dotyczące radykalnego oddania Bogu. Ignacy przypomniał mu jednak słowa Jezusa z Biblii: „Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?” (Mt 16, 26).
Zainspirowany pobożnością i żarliwością Ignacego, Franciszek postanowił poświęcić swoje życie służbie Bogu. W 1534 roku, wraz z Ignacym i pięcioma innymi osobami, Franciszek złożył śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa w kaplicy na Montmartre we Francji.
Przyjmując święcenia kapłańskie u boku Ignacego w 1537 roku, Franciszek zamierzał odbyć pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Jednak wojna w regionie uniemożliwiła taką podróż. Po raz kolejny Bóg miał nieoczekiwanie i radykalnie zmienić bieg życia Franciszka.
Papież Leon III poprosił nowo założonych jezuitów o wysłanie misjonarzy do portugalskich kolonii w Indiach. Choć początkowo Franciszek nie miał tam jechać, jeden z jezuitów przydzielonych do misji zachorował. Wtedy młody jezuita zgłosił się na ochotnika w jego miejsce. Dzięki temu odważnemu aktowi zaufania Bóg wykorzystał zakonnika do przekształcenia całego kontynentu azjatyckiego.
Apostoł w Azji
Franciszek wyruszył do Indii w 1541 roku, w dniu swoich 35. urodzin. Podróżowanie drogą morską w tamtych czasach było niezwykle niebezpieczne i niewygodne, a ci, którzy odważyli się to zrobić, ryzykowali chorobę oraz brak gwarancji pomyślnego dotarcia do celu. Franciszek musiał opłynąć całą Afrykę, minąć Przylądek Dobrej Nadziei i dotrzeć niemal na samo dno globu, by przepłynąć Ocean Indyjski i przedostać się do Goa, prowincji w Indiach.
Po przybyciu do Indii w 1542 r. Franciszek natychmiast stanął przed niezliczonymi wyzwaniami związanymi z niesieniem słowa Bożego mieszkańcom tego nowego i obcego regionu. Przez siedem lat Franciszek głosił na ulicach i placach publicznych, niestrudzenie pracując w Indiach i na wyspach Azji i Pacyfiku, zmagając się z prześladowaniami, czasami nawet ze strony portugalskich władz, które miały mu pomóc.
Po nawróceniu dziesiątek tysięcy ludzi i zasianiu ziaren odnowionego i trwałego Kościoła chrześcijańskiego w Indiach, Franciszek zaczął słyszeć historie o czarującym wyspiarskim kraju znanym jako „Japonia”. Jego serce zapłonęło pragnieniem zaniesienia Ewangelii do Japonii. Po upewnieniu się, że wierni w Indiach zostaną otoczeni należytą opieką, Franciszek wyruszył do tajemniczego nowego kraju, stając się pierwszym, który przyniósł wiarę chrześcijańską do Japonii, po zupełnie przeciwnej stronie świata niż jego dom w Nawarze.
W Japonii wraz z towarzyszami odbywał podróże w odległe rejony, często pieszo i prawie bez żadnych środków. Przemierzając kraj, zbudował tętniącą życiem wspólnotę chrześcijańską ponad 6000 mil od Rzymu. Wkrótce usłyszał o jeszcze bardziej tajemniczym i pilnie strzeżonym narodzie chińskim i tam również postanowił nieść słowo Boże. Zanim jednak udało mu się znaleźć drogę do serca Chin, zachorował i zmarł w 1552 roku na chińskiej wyspie Shangchuan.
Co? Gdzie? Kiedy?
