Sędziowie anarchiści

Uchylenie przez sąd apelacyjny w Poznaniu wyroku dożywocia dla potrójnego zabójcy swojej żony i dwóch córek z powodu „nieprawidłowej obsady składu sędziowskiego” w sądzie okręgowym, jest miarą upadku i degeneracji państwa. Ta „nieprawidłowa obsada” to zasiadanie w składzie sędziego mianowanego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa w postaci istniejącej od 2018 r. Żeby zrozumieć dobrze tę sytuację – przecież nie pierwszą taką – trzeba umieścić ją w kontekście kluczowych przepisów i działań władzy, tej i poprzedniej. Inaczej grozi nam, że utkniemy na poziomie plemiennych wrzasków.

Jedynym wątkiem, jaki wziął pod uwagę SA, była kwestia sędziego SO, jednego z nazywanych przez zwolenników obecnej władzy „neosędziami”. Jego nominacja do SO była bowiem wynikiem wniosku „neo-KRS”. Obraz sytuacji jest w mediach zaciemniany dodatkowym smaczkiem, czyli opinią, którą SSO Danielowi Jurkiewiczowi na potrzeby tej nominacji wystawił SSA Henryk Komisarski – ten sam, który właśnie uchylił wspomniany wyrok. Media cytują fragmenty tej opinii i spierają się, czy faktycznie była ona pozytywna, czy może jednak negatywna. Nie ma to tutaj jednak żadnego znaczenia, choć w jakimś stopniu pokazuje hipokryzję stronników ministra Waldemara Żurka. Przecież SSA Komisarski, gdyby był konsekwentny, nie powinien w ogóle z „neo-KRS” współpracować, również chociażby opiniując na jej potrzeby innych sędziów.

Najważniejsze jednak, że sąd apelacyjny – nie pierwszy raz – uznał, iż ma prawo wysadzić w powietrze dotychczasowe postępowanie nie z powodu jego wad, wątpliwości dotyczących jakości pracy sędziego czy niewłaściwego podejścia do dowodów, ale jedynie dlatego, że kwestionuje sposób powołania sędziego pierwszej instancji.

Po pierwsze, o sposobie, w jaki PiS urządził obsadzanie KRS, można mieć zdanie krytyczne i celnie je uzasadniać. Nie było to jednak jednoznaczne złamanie konstytucji, zgodnie z którą (art. 179) sędziowie są powoływani przez prezydenta na wniosek KRS. Aktem, który decyduje, czy ktoś jest, czy nie jest sędzią, jest zatem prezydenckie powołanie, nie wniosek KRS. Żaden sędzia w Polsce nie ma prawa kwestionować ani podważać statusu innego sędziego.

Po drugie, jeszcze za PiS stworzono procedurę testu niezawisłości, która pozwala przed rozpoczęciem postępowania zakwestionować w ramach konkretnej sprawy niezawisłość danego sędziego – o ile są do tego podstawy. Gdyby zatem chodziło o merytoryczne zastrzeżenia do sędziego, można by skorzystać z tego rozwiązania. Nie o to jednak tu idzie. Sędziowie „żurkowcy” – a może lepiej napisać: sędziowie anarchiści – chcą doprowadzić system do upadku i szantażują tym prezydenta, domagając się podpisania ustawy „praworządnościowej”. Stąd zapowiedź ministra, że takich uchyleń będzie więcej, jeśli prezydent nie podpisze wspomnianego aktu. Podłożenie bomby pod orzeczenie na finale sprawy – to dopiero daje efekt piarowy.

Po trzecie, sąd apelacyjny pokazał, że ma w głębokiej pogardzie ofiary zbrodni i ich rodziny. Uchylenie z wydumanego powodu wyroku oznacza bowiem, że całe postępowanie musi się toczyć ponownie, co skutkuje wtórną traumatyzacją poszkodowanych.

Dramat polega na tym, że w tej plemiennej wojnie najpierw jedna strona upierała się, aby nie dostrzegać możliwych konsekwencji swoich poczynań w wymiarze sprawiedliwości, a teraz druga uporczywie i wbrew faktom twierdzi, że ona tylko „przywraca praworządność”. Tak naprawdę zaś mamy do czynienia z bezprecedensową anarchizacją systemu i jego sukcesywnym niszczeniem. To nie tylko ta jedna, drastyczna sprawa z Poznania – to również wysłanie sygnału, w tym do potencjalnych inwestorów, że polski system prawny jest w rozsypce i niczego nie można być tu pewnym. A wszystko w imię osobistej zemsty pana Żurka i fanatyzmu jego najzagorzalszych stronników.