Cicha rewolucja

Kiedy słyszymy: „rewolucja”, myślimy zwykle o barykadach, sztandarach, wrzaskliwych wezwaniach do zmiany. Tymczasem największa rewolucja w historii ludzkości dokonała się bez światowego rozgłosu, w małej wiosce, w stajni – w momencie, gdy kobieta o imieniu Maryja urodziła Syna, któremu nadano imię Jezus. W Rzymie, centrum ówczesnego świata, o tej rewolucji usłyszano dopiero za kilkadziesiąt lat. Na czym ona polegała? Ano na tym, że prawdziwy Bóg stał się prawdziwym człowiekiem. Człowieczeństwo zostało nierozerwalnie związane z Bogiem. Bramy życia wiecznego, bramy nieba zaczęły się otwierać przed każdym człowiekiem. Bo – jak mówili ojcowie Kościoła – skoro Bóg stał się człowiekiem, to człowiek może zostać przebóstwiony, czyli przemieniony tak, by stać się uczestnikiem Boskiej natury (zob. 2 P 1,4).

Rewolucja Bożego Narodzenia to zmiana rozumienia powołania i godności człowieka. W starożytnym świecie człowiek był traktowany hierarchicznie: cesarz, patrycjusz, niewolnik. Jego wartość zależała od pozycji rodziców, majątku, układów. Betlejem mówi innym językiem. Syn Boga rodzi się w ubóstwie, choć – warto to podkreślić – nie w nędzy. Niemowlę od początku ma niezbywalną godność, która zależy nie od tego, co się ma, nawet nie od tego, kim się jest w porządku społecznym, ale od tego, kim się jest z Bożego wybrania. Maryja i Józef nie byli ważnymi postaciami w ówczesnym społeczeństwie, ale usłyszeli słowo obietnicy. I wiedzieli, że ich Dziecko jest ważne nie tylko dla nich, ale przede wszystkim w oczach Boga. Od tamtego czasu wiemy, że każde niemowlę jest ważne, bardzo ważne, dla Boga.

Zauważmy jednak, że Bóg stał się człowiekiem nie w momencie narodzin Jezusa, ale dziewięć miesięcy wcześniej, kiedy Maryja odpowiedziała aniołowi: „Niech mi się stanie według twego słowa!” (Łk 1,38). Wtedy w jej łonie poczęło się nowe istnienie – Bóg wcielony. „Oto poczniesz i porodzisz Syna…” – usłyszała Maryja od anioła. A zatem poczęła nie jakiś zlepek komórek, ale poczęła Syna. Ten, który się począł, był od początku „z Ducha Świętego” (Mt 1,20). Dlatego aborcja, każda aborcja, jest złem, jest zabiciem człowieka w jego embrionalnej, płodowej fazie, a nie usunięciem jakiejś jedynie „możliwości człowieka”.

Boże Narodzenie to także rewolucja rozumienia czasu. Nie przypadkiem liczymy lata od narodzin Jezusa. Mamy historię przed złożeniem Dziecięcia w żłobie w Betlejem – i po nim. W starożytnym świecie uważano, że czas jest cykliczny. Wszystko miałoby wyłaniać się cyklicznie z wielkiego ognia i do niego powracać. Narodziny wcielonego Boga pokazują jednak, że historia nie jest kołem, w którym wszystko się powtarza. Bóg stał się człowiekiem raz, nieodwołalnie, a historia zmierza ku ostatecznemu spełnieniu w królestwie Bożym. Nasz czas ma znaczenie, bo nie zmierza ku wiecznemu unicestwieniu, lecz ku spełnieniu w wiecznym Bogu.

Przemijanie czasu nie jest przekleństwem, nie jest fatum, które prowadzi do śmierci i tylko do śmierci. Bóg bowiem odkupił czas, wchodząc w niego ze swoją wiecznością. W przeciwnym razie świętowanie Nowego Roku nie miałoby wielkiego sensu. Bo i z jakiego powodu mielibyśmy wiwatować? Że się nieuchronnie starzejemy, a śmierć jest coraz bliżej? Tak! Gdyby Bóg nie stał się człowiekiem, gdyby Jezus nigdy się nie narodził, to byłoby tak, jak napisał Romano Guardini: „W niezmierzonej przestrzeni kosmicznej porusza się maleńkie ciało, zwane Ziemią. Pokrywa je cienka warstwa czegoś w rodzaju pleśni, którą nazywamy krajobrazem, życiem, kulturą, i egzystują tam maleńkie istoty zwane ludźmi. Całe to zjawisko trwa krótką chwilę, a potem wszystko się kończy”. Ale tak nie jest i nie będzie! Bo nieskończoność wszechświata nie jest zimną pustką, ale ma twarz Dziecka.