22 stycznia
środa
Anastazego, Wincentego
Dziś Jutro Pojutrze
     
°/° °/° °/°

W Bożym uścisku

Ocena: 0
666

„Czy rzeczywiście będzie życie po śmierci? Czy będę jeszcze mógł zobaczyć i uściskać osoby, które kochałem?”

Pytania te zadał papież Franciszek w jednej ze swoich katechez – o ile pamiętam, w okolicach ubiegłorocznego święta Wszystkich Świętych. Do tamtego wspomnienia liturgicznego rzadko raczej wraca się myślą w tych wspaniałych wiosennych dniach odradzającego się życia, choć w listopadzie właśnie pamięć o święcie Paschy jest jak zielony, młody pęd.

Uściskać osoby, które się kochało – a raczej kocha się nadal, bo przecież miłość nawet śmierć przetrzyma… W jednej z najbardziej inspirującej, jakie czytałam, książek o małżeństwie i o relacjach z ludźmi w ogóle, zatytułowanej „Pięć języków miłości”, autor, amerykański psychoterapeuta Gary Chapman pisze, że ludzie, okazując i przyjmując miłość, posługują się różnymi językami. Dla jednych najważniejszy jest wspólnie spędzany czas. Dla innych – czułe słowa i komplementy. Dla jeszcze innych kochać oznacza świadczyć różne uczynki i przysługi. Kolejni nie mogą żyć bez wyrażających przywiązanie upominków. Piąty język miłości to dotyk. Ktoś, kto wyraża swoją miłość w tym języku – i w nim najbardziej pragnie sygnały miłości otrzymywać – nie czuje się dostatecznie kochany, jeśli choć raz dziennie nie zostanie przytulony, pogłaskany, poklepany, a choćby muśnięty w przelocie przez kochaną osobę.

Nie zawsze mówimy tymi samymi językami miłości; stąd też często między tymi, którzy się kochają, wynikają nieporozumienia i poczucie braku należytego zainteresowania. Jednak wydaje się, że miłosny język dotyku dobrze rozumieją wszystkie nowo narodzone dzieci. Pozbawione go, nie uczą się miłości i jej nie rozumieją. Ba, źle się rozwijają, a nawet chorują i marnieją. Natomiast tulone i pieszczone – rozkwitają i same potrafią kochać.

Bóg, który jest dla nas jak ten, kto podnosi niemowlę do swojego policzka (por. Oz 11,4), doskonale posługuje się każdym z języków miłości, również językiem dotyku. Zmartwychwstanie nie jest wszak tylko centrum naszej wiary i naszą nadzieją, ale także znakiem Bożej miłości. Również w tym sensie, że zmartwychwstanie ciała oznacza możliwość dotykania na powrót naszych ukochanych – czego boleśnie pozbawia nas śmierć. Ale Chrystus ją zwycięża – również w tej naszej, bardzo ludzkiej, potrzebie. Okazała ją wobec Niego i Maria Magdalena, spotykając Jezusa przy pustym grobie, i Tomasz w Wieczerniku, i Piotr, który, choć łodzią do lądu było niedaleko, rzucił się w wodę, by natychmiast znaleźć się tuż obok stojącego na brzegu Nieznajomego.

Serdeczny, czuły, ojcowski, przyjacielski, miłosny... i całkowicie realny uścisk Boga, który przyjął na siebie ludzkie ciało – to wcale nie przyszłość zbawionych. Możemy się w nim już teraz, co dzień pogrążyć – my, dzieci potrzebujące przytulenia, by rozwijać się i kochać. Bo jeśli tylko rozpoznamy Zmartwychwstałego w kawałku Chleba, możemy poczuć najintymniejszy dotyk Miłości.

PODZIEL SIĘ:
OCEŃ:

Redaktorka i felietonistka "Idziemy". Autorka książek "Cudownie być mamą" i "Pierwsza Biblia mojego dziecka". Wraz z mężem wieloletnia animatorka Spotkań Małżeńskich. Mama dwóch córek i czterech synów.

DUCHOWY NIEZBĘDNIK - 22 stycznia

 Jezus głosił Ewangelię o królestwie
i leczył wszelkie choroby wśród ludu.

Dziś w Kościele: środa, II tydzień zwykły, wspomnienie św. Wincentego Pallottiego, prezbitera albo św. Wincentego, diakona i męczennika
+ Czytania liturgiczne (rok A, II): 1Sm 17,32-33.37.40-51; Ps 144 (143),1b-2.9-10; Mk 3,1-6
+ Komentarz Bractwa Słowa Bożego do czytań

ZAPOWIADAMY, ZAPRASZAMY



Najczęściej czytane komentarze



Najwyżej oceniane artykuły

Reklama

Miejsce na Twoją reklamę
W tym miejscu może wyświetlać się reklama Twoich usług i produktów. Zapraszamy do kontaktu.
- Materiał partnera serwisu -