11 kwietnia
niedziela
Filipa, Leona
Dziś Jutro Pojutrze
     
°/° °/° °/°

Scheda po Merkel

Ocena: 0
542

Po piętnastu latach kierowania Niemcami Angela Merkel ostatecznie odchodzi z urzędu kanclerza RFN. Zbudowała pozycję silniejszą, niż wynikałoby to z i tak dużych uprawnień szefa niemieckiego rządu; stała się też jedną z kluczowych postaci w Europie. Kto ją zastąpi i czy osiągnie podobną pozycję?

fot. pixabay.com/CC0

Na nowego szefa centroprawicowej Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU), którą przez lata kierowała Merkel, wybrano niedawno Armina Lascheta, premiera Nadrenii Północnej-Westfalii. Jeśli to on zostanie kanclerzem, będzie kontynuował dotychczasową politykę. Jego konkurentem jest Markus Söder, lider siostrzanej, bawarskiej Unii Chrześcijańsko-Społecznej. To, który z nich ostatecznie obejmie urząd kanclerza, będzie w znacznej mierze zależało od wyniku wyborów federalnych 26 września, które będą też końcem czwartej i ostatniej kadencji Angeli Merkel.

Sam Söder nie rozstrzygnął jeszcze, czy zamierza kandydować. Najnowsze sondaże wykazują jednak, że aż 43 proc. Niemców wolałoby właśnie jego, a tylko 12,1 proc. popiera Lascheta.

 


KRÓLOWA EUROPY

Mało kto wie, że Angela Merkel ma też polskie korzenie. Jej dziadek ze strony ojca, Ludwig Kaźmierczak, pochodził z Poznania, ale w 1923 r. wyjechał do Berlina, a potem zmienił nazwisko na Kasner. Jego syn Horst był pastorem luterańskim, w 1954 r. zamieszkał wraz z żoną i urodzoną kilka miesięcy wcześniej Angelą we wschodnioniemieckim Templinie. Tam też przyszła kanclerz ukończyła liceum, a na studia z fizyki przeniosła się do Lipska.

Właśnie w Lipsku poznała swojego pierwszego męża, fizyka Ulricha Merkela. Później pracowała w Centralnym Instytucie Chemii Fizycznej Akademii Nauk NRD. W 1982 r. rozwiodła się, chociaż zachowała nazwisko męża. W 1986 r. otrzymała tytuł doktora za pracę z chemii fizycznej.

Podobnie jak w przypadku niemal całej wschodnioniemieckiej młodzieży Merkel była członkiem Wolnej Młodzieży Niemieckiej, niemieckiego odpowiednika naszego Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej z czasów PRL. Choć w latach 80. pełniła tam wysoką funkcję sekretarza ds. kultury, podobno nie ubiegała się o członkostwo w partii komunistycznej (SED), nie chciała też współpracować z tajną policją polityczną Stasi.

W 1989 r., już po upadku muru berlińskiego, zaangażowała się w działalność polityczną – została członkiem nowo powstałej partii Demokratyczny Przełom.

Po zjednoczeniu Niemiec została deputowaną do Bundestagu i ministrem ds. kobiet oraz młodzieży w rządzie kanclerza Helmuta Kohla. Właśnie wówczas zaangażowała się w działalność CDU. Już w 1998 r. została sekretarzem generalnym. W tym też roku poślubiła profesora chemii Joachima Sauera. Pod koniec 1999 r. w CDU doszło do skandalu finansowego, w który zamieszany był Kohl. Merkel oficjalnie skrytykowała swego dotychczasowego protektora. 10 kwietnia 2000 r. została wybrana na szefową CDU. Chociaż chciała kandydować na urząd kanclerza w 2002 r., partia opowiedziała się za Edmundem Stoiberem z CSU. Ale tandem CDU/CSU przegrał wówczas wybory.

W przedterminowym głosowaniu we wrześniu 2005 r. CDU/CSU zdobyła 35,2 proc. głosów, pokonując rządzącą socjaldemokrację (SPD) zaledwie o 1 punkt procentowy. Ostatecznie powstał rząd „wielkiej koalicji”. 22 listopada 2005 r. Merkel objęła urząd kanclerza. Była pierwszą kobietą na tym stanowisku, na dodatek pochodziła z byłej NRD.

Przez kolejne lata umacniała swoją pozycję. Nazywano ją „Mutti” („Mama”), ale też „Niemiecką Żelazną Damą” i „Królową Europy”. Trzeba jednak podkreślić, że przez te lata zmieniała się niemiecka mapa polityczna, na której wcześniej dominowały trzy partie: dwie duże, chadecy i socjaldemokraci, a także jedna mała – wolni demokraci (FDP). Powstały nowe, silne ugrupowania: prawicowa i populistyczna Alternative für Deutschland (Alternatywa dla Niemiec), a także partie lewicowe – Zieloni, a zwłaszcza die Linke (Lewica). Dotychczasowi gracze polityczni zyskali konkurentów, co spowodowało także zamieszanie w ich własnych szeregach.

 


KTO PO ANGELI?

Alternatywa dla Niemiec została założona także przez niezadowolonych ze swego kierownictwa członków CDU. Krytykowali oni rząd Merkel za brak skuteczności w radzeniu sobie z europejskim kryzysem finansowym, a także z napływem uchodźców.

W wyborach w 2017 r. CDU i CSU straciły znaczną część swojego elektoratu, a wynik 26,8 proc. głosów był najgorszy od 1949 r. Po nieudanych negocjacjach w sprawie koalicji z liberalną FDP i lewicowymi Zielonymi kontynuowała „wielką koalicję” z SPD. W październiku 2018 r. Merkel ogłosiła niespodziewanie, że w grudniu tego roku ustąpi ze stanowiska lidera CDU, ale chce pozostać kanclerzem do 2021 r.

 

PODZIEL SIĘ:
OCEŃ:

Dziennikarz, politolog, analityk, działacz społeczny. W przeszłości związany z "Tygodnikiem Demokratycznym", "Kurierem Polskim" i "Rzeczpospolitą". Specjalizuje się w tematyce wschodniej.

NIEDZIELNY NIEZBĘDNIK DUCHOWY - 11 kwietnia

Druga Niedziela Wielkanocna - Miłosierdzia Bożego
«Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli».
+ Czytania liturgiczne (rok B, I): J 20, 19-31
+ Komentarz do czytań (Bractwo Słowa Bożego)
+ Dar zmartwychwstałego Jezusa (komentarz tygodnika Idziemy)

ZAPOWIADAMY, ZAPRASZAMY

- Reklama -


E-WYDANIE


Zachęcamy do prenumeraty e-wydań tygodnika Idziemy



Reklama

Miejsce na Twoją reklamę
W tym miejscu może wyświetlać się reklama Twoich usług i produktów. Zapraszamy do kontaktu.
- Materiał partnera serwisu -



Newsletter