5 kwietnia
niedziela
Ireny, Wincentego
Dziś Jutro Pojutrze
     
°/° °/° °/°

Brexit, Kościół i royal baby

Ocena: 0
2698

Niektórzy brytyjscy politycy oskarżyli głównego przedstawiciela UE w rozmowach, Francuza Michela Barniera, o celowe „negocjowanie, aby upaść”, w nadziei, że zniechęci to inne kraje UE do odejścia. W każdym razie jasne jest, że wszystko zostanie przeciągnięte do ostatniej chwili, kiedy zbliżamy się do ostatecznego terminu wyjścia z Unii w marcu 2019 r. – w towarzystwie goryczy i urazy, wzajemnych oskarżeń i nieufności.

 

Na ile Brexit odzwierciedla naturę Brytyjczyków i mówi o samym narodzie – jego cechach, skłonnościach, obawach, lękach?

Kiedy analizujemy głosowanie Leave, widzimy, że idea „przejęcia kontroli” naszych granic, naszych praw, naszych pieniędzy i również naszej tożsamości i naszej przyszłości okazała się dla wielu osób przekonująca. Zostało to podważone i odrzucone przez tych, którzy twierdzili, że jest to tylko złudzenie w świecie globalizacji i współzależności i że obywatele Wielkiej Brytanii nie mogą być dłużej prawdziwie niezależni i suwerenni w nowoczesnych warunkach. Ale przeżyliśmy dwie wojny światowe i ponieśliśmy wielkie historyczne ofiary, aby bronić naszej niepodległości i suwerenności. Nikt teraz otwarcie nie zgodził się na ich utratę.

 

Jakie stanowisko zajął Kościół katolicki przed, w czasie i po referendum? Czy jego głos w jakiś sposób ewoluował, czy był stały i niezmienny?

Przywódcy Kościoła chcieli być patriotami i bronić zwykłych ludzi w naszym kraju, ale także uważali się za podtrzymujących identyfikację i związek Kościoła katolickiego ze zjednoczoną Europą. Takie dylematy stanęły przed Kościołem w wielu częściach Europy, podczas gdy jego liderzy próbowali zabrać głos w praktyczny i konstruktywny sposób.

W przeciwieństwie do Kościoła katolickiego w Polsce nasze Kościoły nie patrzyły na integrację europejską jako na narodowy imperatyw historyczny i rozumiały, że możemy cieszyć się powodzeniem i wpływem zarówno w Unii, jak i poza nią.

 

Jak można ocenić neutralne – do pewnego stopnia – stanowisko Kościoła katolickiego w kwestii Brexitu?

Przywódcy Kościoła próbowali odegrać użyteczną rolę w odbudowie zaufania społecznego i uspokojeniu nastrojów politycznych. Po głosowaniu wszystkie Kościoły próbowały ostrzegać głośno, że nowa sytuacja niesie ze sobą nowe wartości moralne i priorytety. Kościoły starały się też uspokoić obawy i doradzić zmartwionym. „Musimy pozostać gościnni i litościwi, budować mosty, a nie bariery” – głosili anglikańscy arcybiskupi Canterbury i Yorku. „Modlimy się – dodał katolicki kardynał Vincent Nichols – żeby nasze cztery narody skupiały się wokół naszych najlepszych tradycyjnych wartości, takich jak hojność czy gościnność wobec obcych i potrzebujących”.

 

Na ile dziś problemy związane z Brexitem pochłaniają Brytyjczyków? Czy tematy „królewskie” – 92. urodziny królowej, narodziny trzeciego royal baby lub ślub księcia Harry’ego – odwracają uwagę od Brexitu?

Na pewno wydarzenia te dodały nam otuchy – jest to jedna z zalet posiadania powiększonej rodziny królewskiej. Rzeczywiście, czas małżeństwa królewskiego w maju może być nawet wspierany przez rząd jako sposób na rozładowanie nastrojów narodowych, podobnie jak kiedyś ślub księcia Karola i ówczesnej lady Diany Spencer (niefortunnie, jak to później odkryliśmy) był dobrze zsynchronizowany w 1981 r. z czasem zamieszek w naszych miastach i wielkiego niezadowolenia społecznego. Mieliśmy także inne ważne wydarzenia w tym roku – zwłaszcza naszą zaciekłą kłótnię z Rosją w sprawie ataku chemicznego w katedralnym mieście Salisbury, nasze zaangażowanie w wojnę w Syrii i nasze niełatwe relacje z prezydentem Donaldem Trumpem. Ale wielki problem Brexitu bardzo pochłonął naszą uwagę narodową. Kiedy opuścimy UE, a kurz zacznie opadać, z pewnością będziemy musieli ponownie skoncentrować się na aspektach naszego życia narodowego, które wydaje się zaniedbywane od czasu referendum w czerwcu 2016 r.

Jonathan Luxmoore i Małgorzata Glabisz-Pniewska
napisali wspólnie książkę „Głosy Boga”
poświęconą Brexitowi,
wydaną przez Homo Dei, Kraków 2018


Jonathan Luxmoore (1957), dziennikarz i pisarz, absolwent Uniwersytetu w Oksfordzie, wieloletni korespondent prasowy brytyjskiego tygodnika „The Tablet” oraz współpracownik Catholic News Sernice i Ecumenical News Internatioinal. Autor m.in. dwutomowego dziełą „The God of the Gulag” (2016) o męczennikach systemu komunistycznego.

PODZIEL SIĘ:
OCEŃ:
- Reklama -
- Reklama -

E-WYDANIE


Zachęcamy do prenumeraty e-wydań tygodnika Idziemy

NIEDZIELNY NIEZBĘDNIK DUCHOWY - 5 kwietnia

Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie! Hosanna na wysokościach!
Dziś w Kościele: Niedziela Palmowa Męki Pańskiej, Wielki Tydzień
+ Czytania liturgiczne (rok A, II): Mt 21,1-11; Iz 50,4-7; Ps 22,8-9.17-20.23-24; Flp 2,6-11; Mt 26,14-27,66
+ Komentarz Bractwa Słowa Bożego do czytań
+ Wielkopostne Kościoły Stacyjne
5 kwietnia – Parafia Wniebowstąpienia Pańskiego (ul. Komisji Edukacji Narodowej 101, AW)
+ "Ziarna Słowa" Jana Pawła II

- Reklama -


Najczęściej czytane artykuły

- Reklama -

- Reklama -


Reklama

Miejsce na Twoją reklamę
W tym miejscu może wyświetlać się reklama Twoich usług i produktów. Zapraszamy do kontaktu.
- Materiał partnera serwisu -



Newsletter