21 października
środa
Urszuli, Hilarego, Jakuba
Dziś Jutro Pojutrze
     
°/° °/° °/°

Komentarze do czytań - Środa, XXI Tydzień zwykły (uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej)

Ocena: 4.95
379

 Maryja, nowa Ewa, kieruje całą uwagę na swego Syna, nakazując: „zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2,5).

-teksty czytań-

komentarze Bractwa Słowa Bożego,
autor: dr Anna Rambiert-Kwaśniewska

Pierwsze czytanie: Prz 8, 22-35

Kim jest Mądrość?

Kościół sugeruje nam maryjny odczyt fragmentu Księgi Przysłów o Bożej Mądrości. Czy rzeczywiście młodziutką Mamę z Nazaretu można uznać za wcielenie Mądrości? Nie tyle wcielenie (wszak Mądrość jest przedwieczna; Prz 8,27nn), ale jako doskonałą Jej służebnicę - z pewnością świadome i gotowe na wszelkie konsekwencje „niech się stanie” Maryi było konsekwencją działania Mądrości przez Nią. Maryja jest zatem jedną i wyjątkową z owych szczęśliwych, błogosławionych, co strzegą dróg Mądrości i słuchają Jej podszeptów (Prz 8,32-34). Czym lub kim zatem jest owa Mądrość z Księgi Przysłów? Propozycji jest wiele, choć sama idea jest w Nowym Testamencie stosowana do Pana Jezusa. Można Ją bowiem utożsamić z Boskim Logosem – Wcielonym Słowem (J 1,3), które stało u początków stworzenia (1 Kor 8,6), a także z Duchem Św. jako Tym, który jest Pneumą – Tchnieniem (Syr 7,25). Jakkolwiek Mądrości w Księdze Przysłów nie postrzegać, warto mieć w pamięci, że w tradycji Kościoła tytuł „Stolica Mądrości” słusznie przypisany został najbardziej wyjątkowej spośród istot ludzkich – Maryi, jedynej kobiecie, która powiła Bożego Syna. 

Psalm responsoryjny: Ps 48, 2-3ab.9.10-11.13-15 

Kim jest Jeruzalem?

Jerozolima, jako święte miasto, napawała i wciąż napawa Żydów wielką dumą. Niegdyś stolica Królestwa Południowego, dziś najczcigodniejsze miasto świata, którego świętość przemienia pielgrzymie serca.
W tekstach poetyckich i prorockich często personifikowano Jerozolimę. Zwykle stawała się ona w wizjach młodą dziewczyną, dziewiczą oblubienicą Boga, do której Stwórca pałał niepohamowaną miłością. I choć zdarzały się Jerozolimie zdrady, choć łamała serce Jahwe, na zawsze pozostała miastem wybranym, ponieważ to w niej i w jej dostojnej świątyni zamieszkała Boża obecność. Piękno Jerozolimy jest poniekąd blaskiem odbitym, ponieważ to Bóg jest tym, kto w jej wnętrzu jest prawdziwie godny chwały. Niedaleka stąd droga do Maryi, której życie już od momentu poczęcia zapowiadało cud Wcielenia, który dokonał się za Jej zgodą, wskazywało na Syna. W przeciwieństwie jednak do upadającej Jerozolimy, Maryja pozostała wierną w sposób doskonały i do końca, dlatego, parafrazując, „Bóg ją umocnił na wieki” (w. 9).

Drugie czytanie: Ga 4, 4-7

Tajemnica i skutki Wcielenia

Czy można wyobrazić sobie lepsze streszczenie prawd wiary oraz słowa bardziej napełniające nadzieją? Pierwsza część czytania mówi o Wcieleniu Słowa, które przyszło na świat z niewiasty, której opiece Bóg poddał własnego Syna, i jako poddane Prawu. Co to znaczy? Znaczy to tyle, że Jezus przyszedł na świat jako Żyd – członek narodu wybranego. Stąd też zobowiązany był do przestrzegania Prawa, które stanowiło nie tylko o życiu religijnym, ale i społecznym in genere. Wiemy jednak, że Jezus jest Kluczem do całego Prawa, którego nie przyszedł „znieść, ale wypełnić” (Mt 5,17). Dzięki owemu wypełnieniu Prawa Jezus zmienił również nasz status, przerzucił trwały pomost pomiędzy niebem i ziemią, naprawiając zdruzgotaną grzechem relację między Bogiem a koroną Jego stworzenia – człowiekiem. Co więcej, nie tylko ją uleczył, ale i człowieka wyniósł w godności – od zarządcy Bożego świata do dziecka Bożego. Oznacza to, że relacja człowieka do Boga i Boga do człowieka stała się do tego stopnia zażyła, że Boże stworzenie może się zwracać do swego Stwórcy per „Tatusiu”! W ten też sposób Boży Syn uczynił człowieka współuczestnikiem należnego Mu dziedzictwa. Ponieważ w Bożej rachubie miłość pomnaża, dzieli, poświęca. A skoro Bóg jest Miłością, jest również nieskończonym Ofiarowywaniem.

Ewangelia: J 2, 1-11

Kim jest Maryja?

Wesele w Kanie jest niczym innym, jak pierwszą Janową zapowiedzią Eucharystii oraz – jednocześnie – kunsztowną polemiką z kultami pogańskimi. To właśnie w kulcie Dionizosa praktykowano zwyczaj pozostawiania dzbanów w świątyni bóstwa, by te w cudowny sposób napełniły się nazajutrz winem. Tymczasem cud Jezusa nie dokonuje się za zamkniętymi drzwiami, ale wobec świadków. Niezwykłą rolę w tej scenie odgrywa Maryja – nie tylko aktywna uczestniczka wydarzeń, ale i motywatorka działań Syna. Warto zauważyć, że dwa pierwsze rozdziały Ewangelii Janowej nawiązują wedle egzegetów do Księgi Rodzaju. I o ile J 1 opisuje dzieło stworzenia, o tyle J 2 stanowi kontestację upadku człowieka, w którym uczestniczy pramatka Ewa. Działania Ewy wynikają z podszeptów Złego, natomiast Maryja, nowa Ewa, kieruje całą uwagę na swego Syna, nakazując: „zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2,5).

PODZIEL SIĘ:
OCEŃ:

DUCHOWY NIEZBĘDNIK - 21 października

Środa, XXIX Tydzień zwykły
+ Dzień Powszedni
«Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie».
+ Czytania liturgiczne (rok A, II): Ef 3,2-12; Ps (Iz 12,2.3 i 4bcd-6); Łk 12,39-48
+ Komentarz do czytań (Bractwo Słowa Bożego)



Najczęściej czytane artykuły

E-WYDANIE


Zachęcamy do prenumeraty e-wydań tygodnika Idziemy



Najczęściej czytane komentarze



Reklama

Miejsce na Twoją reklamę
W tym miejscu może wyświetlać się reklama Twoich usług i produktów. Zapraszamy do kontaktu.
- Materiał partnera serwisu -



Newsletter