24 czerwca
poniedziałek
Jana, Danuty
Dziś Jutro Pojutrze
     
°/° °/° °/°

Anioł Miłosierdzia nad Wilnem

Ocena: 5
1505

Przyjechała do Wilna z trzema złotymi w kieszeni, aby wybudować hospicjum. Dziś rozdaje marzenia chorym. W młodości rzucała dyskiem, dziś nosi tytuł Polaka Roku na Wileńszczyźnie. Oto historia s. Michaeli Rak.

fot. arch. ZHP na Litwie

Wychowana w rodzinie wielodzietnej, Michaela już od dziecka poznawała wzór prawdziwego chrześcijanina: uczciwego, pracowitego, kochającego bliźnich. Zapoznała ją z tym mama, która się starała wychować dzieci w duchu religijnym.

– Dzieciństwo spedziłam w takim domu, jaki teraz trudno znaleźć. To był dom, w którym była modlitwa codzienna, gdzie wszystko się zaczynało i kończyło w imię Boże, gdzie w centrum zawsze był człowiek. Mama otwierała na poczucie odpowiedzialności – mówi zakonnica.

Michaela wolała z chłopakami kopać piłkę i chodzić po drzewach, niż z dziewczynkami bawić się lalkami. Uwielbiała piłkę ręczną i rzucała dyskiem. Trafiła nawet na mistrzostwa Europy dla juniorów w rzutach dyskiem.

– Zawsze miałam taką naturę. Chyba życie z braćmi wypracowało we mnie postawę męskich decyzji, zdecydowanych działań, pójścia do przodu – wspomina. Ale też, jak każda nastolatka, lubiła taniec i była częstym gościem na dyskotekach.

 

Zakon

O klasztorze marzyła od dzieciństwa, choć praktycznie nic o nim nie wiedziała, ponieważ w rodzinnym mieście nie było żadnego zakonu. Kiedyś nawet powiedziała mamie, że chciałaby zostać księdzem.

– Pamiętam przygotowania do Pierwszej Komunii Świętej. Po religii wróciłam do domu i powiedziałam mamie, że jak dorosnę, to zostanę księdzem. Ona mi odparła, że nie mogę zostać księdzem, bo nie jestem chłopcem, ale mogę być siostrą zakonną. Nie wiedziałam, kto to jest – mówi.

Pewnego razu mama zawiozła małą Michaelę do znajomych sióstr w Szczecinie, jechały blisko 70 km. Tam po raz pierwszy zobaczyła habit. Wzrastała w przekonaniu, że zostanie zakonnicą, lecz po skończeniu liceum poszła na studia o rodzinie na Akademii Teologii Katolickiej oraz na prawo na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Przyjęła pierścionek zaręczynowy, a mama uszyła jej suknię ślubną. A jednak wielkie pragnienie zostania zakonnicą zwyciężyło i plany musiały ulec zmianie. Dziewczyna zaczęła nawiązywać kontakty z różnymi wspólnotami, poznawać charyzmaty. Stała wtedy przed dylematem, do którego zakonu ma wstąpić. Aby podjąć decyzję, udała się na pieszą pielgrzymkę z Torunia do Częstochowy.

– Przed wejściem do kaplicy Matki Bożej Jasnogórskiej naszła mnie wewnętrzna myśl, że pierwszy habit, jaki zobaczę po wyjściu, pokaże mi, jaką podjąć decyzję. Tak się stało. Nie wiedziałam, co to za zgromadzenie. Okazało się, że dom zakonny tych sióstr jest niecałe 30 km od mojej rodzinnej miejscowości – wspomina siostra.

Tak w 1984 r. trafiła do Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego, założonego przez bł. Michała Sopoćkę jako odpowiedź na objawienia św. Faustyny Kowalskiej. Mieszczący się w Gorzowie Wielkopolskim zakon otrzymał zadanie założenia hospicjum. Wiedza prawnicza, jaka miała siostra, była do budowy hospicjum niezbędna. Takim sposobem s. Michaela Rak przyczyniła się do powstania hospicjum w Gorzowie, w którego działalność była zaangażowana przez ponad 10 lat.

 

Litwa

– Wilno to rzeczpospolita miłosierdzia – mówi s. Michaela.

Mieszkająca w Wilnie od 10 lat. Jest dziś szczęśliwa z powodu wyjazdu na Litwę. W Wilnie docenia otwartość, różnorodność i bezpośredniość. Jednak nie zawsze wszystko było tak pięknie.

– Twierdziłam, że moich chorych w Gorzowie nie zostawię, bo kocham to miasto. Trzy lata mówiłam przełożonej, że nie pojadę do Wilna. Ale Gorzów jest w moim sercu, a tu jest jeszcze tyle do zrobienia. Uciekałam od wyzwań – wyznaje.

Po trzech ,, nie” w końcu przyjechała na Litwę. Obcy kraj, język i mentalność to nie jedyne problemy, z którymi się spotkała. Na Litwie nawet samo pojęcie „hospicjum” było nieznane. Kiedy przyjechała do Wilna, miała w kieszeni trzy złote. Prosiła Boga o pomoc – i ją otrzymała. Wiele wsparcia otrzymała też od zwykłych mieszkańców Wilna.

PODZIEL SIĘ:
OCEŃ:

Autorka jest studentką UW, mieszka na stałe w Wilnie.

DUCHOWY NIEZBĘDNIK - 24 czerwca

Nie bój się, Zachariaszu; twoja prośba została wysłuchana: żona twoja Elżbieta urodzi ci syna, któremu nadasz imię Jan.

Dziś w Kościele: poniedziałek XII tydzień zwykły
+ uroczystość narodzenia św. Jana Chrzciciela
+ Czytania liturgiczne (rok C, I): Jr 1,4-10 ; Ps Ps 71,1-4a.5-6ab.15ab.17; 1P 1,8-12 ; Łk 1,5-17.
+ komentarze Bractwa Słowa Bożego do czytań



Najczęściej czytane artykuły



Najczęściej czytane komentarze



Najwyżej oceniane artykuły

Reklama

Miejsce na Twoją reklamę
W tym miejscu może wyświetlać się reklama Twoich usług i produktów. Zapraszamy do kontaktu.
- Materiał partnera serwisu -

JAN PAWEŁ II MÓWIŁ DO NAS

Pierwsza pielgrzymka Jana Pawła II w czerwcu 1979 roku do Polski zmieniła trwale naszą ojczyznę i nas samych. Co wtedy papież chciał nam przekazać? Co zapamiętaliśmy?
+ 2 czerwca: Warszawa - Okęcie i Plac Zwycięstwa (1)
+ 3 czerwca: Warszawa i Gniezno (2)
+ 4 czerwca: Czestochowa (3)
+ 5 czerwca: Czestochowa (4)
+ 6 czerwca: ostatni dzień w Częstochowie i Kraków (5)
+ 7 czerwca: Kalwaria Zebrzydowska, Wadowice, Oświęcim-Brzezinka (6)
+ 8 czerwca: Nowy Targ, Kraków (7)
+ 9 czerwca: Kraków, Nowa Huta, Kraków (8)
+ 10 czerwca: Kraków i pożegnanie z ojczyzną (9)