25 września
niedziela
Aurelii, Wladyslawa, Kleofasa
Dziś Jutro Pojutrze
     
°/° °/° °/°

Franciszek: przymierze między pokoleniami otwiera przyszłość

Ocena: 0
677

„Jeśli młodzi ludzie otworzą się na wdzięczność za to, co otrzymali, a starsi podejmą inicjatywę, by na nowo otworzyć ich przyszłość, nic nie powstrzyma rozkwitu Bożych błogosławieństw wśród narodów!” – stwierdził Ojciec Święty podczas dzisiejszej audiencji ogólnej. Kontynuując cykl katechez o starości papież wskazał dzisiaj, że przymierze między pokoleniami otwiera przyszłość. W ósmą rocznicę kanonizowana św. Jana Pawła II Franciszek przemówił także do Polaków.

Fot. PAP/EPA/FABIO FRUSTACI

Franciszek nawiązał do biblijnej Księgi Rut, opisującej więzi między teściową a owdowiałą synową.

"Sławi ona moc i poezję, które muszą być obecne w więziach pokolenia, pokrewieństwa, oddania i wierności, obejmujących całą strukturę rodzinną. I które w dramatycznych momentach życia małżeństwa stają się wręcz zdolne do niesienia niewyobrażalnej siły miłości, zdolnej do przywrócenia nadziei i przyszłości" – stwierdził Ojciec Święty. Dodał, że zawiera ona również cenną lekcję na temat przymierza pokoleń:

tam, gdzie młodość okazuje się zdolna przywrócić entuzjazm wiekowi dojrzałemu, starość okazuje się zdolna ponownie otworzyć przyszłość przed zranioną młodością.

Papież przypomniał historię Noemi, która straciła dwóch synów i zachęcała swe owdowiałe synowe, by powróciły do swoich rodzin, aby mogły budować swoje życie na nowo. Rut odrzuca tę wspaniałomyślną propozycję. Odnosząc się do nastawienia Noemi Franciszek zauważył, że

w niektórych przypadkach skłonność osób starszych do pesymizmu musi być zrównoważona czułym naciskiem ze strony osób młodych.

Wówczas Noemi zachęciła Rut, by zdobyła nowego męża w Izraelu. „Kandydat Booz okazuje swoją szlachetność, broniąc Rut przed swoimi pracownikami. Niestety, takie zagrożenie występuje również dzisiaj” – zauważył Ojciec Święty.

Papież podkreślił, że wiara i miłość pozwalają pokonać trudności i uprzedzenia. Dzieje się tak, ponieważ młoda Rut uparcie trzymała się więzi narażonej na uprzedzenia etniczne i religijne, a starsza Noemi podejmuje inicjatywę, by otworzyć przyszłość przed Rut, zamiast jedynie korzystać z jej wsparcia.

Jeśli młodzi ludzie otworzą się na wdzięczność za to, co otrzymali, a starsi podejmą inicjatywę, by na nowo otworzyć ich przyszłość, nic nie powstrzyma rozkwitu Bożych błogosławieństw wśród narodów! Niech Bóg da nam, abyśmy byli świadkami i pośrednikami tego błogosławieństwa!

– powiedział Franciszek na zakończenie swojej katechezy.

Zwracając się podczas dzisiejszej audiencji ogólnej do Polaków papież prosił, by "za wstawiennictwem św. Jana Pawła II, byli wiernymi świadkami Chrystusa, Jego miłosiernej miłości".

Pozdrawiam serdecznie Polaków, szczególnie pielgrzymów z Archidiecezji łódzkiej, którzy wraz ze swoimi pasterzami dziękują Bogu za sto lat istnienia swojej diecezji. Pozdrawiam również wiernych z polskiej parafii z Anglii ze Swindon oraz z Gdyni, z bazyliki NMP Królowej Polski. Po Audiencji poświęcę korony, którymi zostanie ozdobiony znajdujący się w tej świątyni obraz Matki Bożej. Dzisiaj, w 8. rocznicę kanonizacji św. Jana Pawła II prośmy przez jego wstawiennictwo, byśmy byli wiernymi świadkami Chrystusa, Jego miłosiernej miłości – w świecie, w rodzinie i w miejscach pracy. Wszystkim Wam z serca błogosławię!

- powiedział Ojciec Święty.

W dzisiejszej audiencji wzięli udział pielgrzymi Archidiecezji Łódzkiej – z okazji 100-lecia istnienia diecezji, z parafii św. Marcina w Strykowie, z parafii Narodzenia NMP w Baborowie, (diecezja opolska); z polonijnej parafii św. Jana Pawła II w Swindon (Wielka Brytania); Młodzież z Zespołu Szkół Stowarzyszenia Rodzin Katolickich Archidiecezji Katowickiej w Chorzowie, pielgrzymi z biura podróży Vervinci Travel z parafii pw. św. Józefa w Wygodzie Łączyńskiej; z biura podróży Orinoko Art & Travel z Raciborza; z biura podróży Arka Travel z Łowicza a także pielgrzymi indywidualni z kraju i zagranicy.

+++++

Polskie tłumaczenie katechezy:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry i witajcie!

Dzisiaj kontynuujemy naszą refleksję o osobach starszych, o dziadkach, o starości. To słowo wydaje się okropne, ale to nieprawda. Osoby starsze są wspaniałe, są piękne. A dziś zaczerpniemy inspirację ze wspaniałej księgi Rut, będącej klejnotem Biblii. Przypowieść o Rut rzuca światło na piękno więzi rodzinnych: więzi, które powstają w związku małżeńskim, ale które wykraczają poza więź małżeńską. Są to więzy miłości zdolne do bycia równie silnymi, w których promieniuje doskonałość różnorodności podstawowych uczuć, kształtujących język rodzinny miłości. Język ten wnosi życiodajną siłę i mądrość w całokształt relacji budujących wspólnotę. W porównaniu z Pieśnią nad Pieśniami Księga Rut jest jak druga deska dyptyku o miłości oblubieńczej. Będąc równie ważną i równie istotną, sławi ona moc i poezję, które muszą być obecne w więziach przekazywania życia, pokrewieństwa, oddania i wierności, obejmujących całą strukturę rodzinną. I które w dramatycznych momentach życia małżeństwa stają się wręcz zdolne do niesienia niewyobrażalnej siły miłości, zdolnej do przywrócenia jej nadziei i przyszłości.

Wiemy, że stereotypy o więzach pokrewieństwa, jakie tworzy małżeństwo, zwłaszcza między teściową a synową, przemawiają przeciwko tej perspektywie. Ale właśnie z tego powodu słowo Boże staje się cenne. Natchnienie wiary może otworzyć perspektywę świadectwa, która jest sprzeczna z najbardziej rozpowszechnionymi uprzedzeniami, perspektywę cenną dla całej wspólnoty ludzkiej. Zachęcam was do odkrycia na nowo Księgi Rut! Zwłaszcza w medytacji o miłości i w katechezie o rodzinie.

Ta mała księga zawiera również cenną lekcję na temat przymierza pokoleń: tam, gdzie młodość okazuje się zdolna przywrócić entuzjazm wiekowi dojrzałemu – jest to istotne, gdy młodość daje osobom starszym na nowo entuzjazm, gdzie starość okazuje się zdolna ponownie otworzyć przyszłość przed zranioną młodością. Początkowo starsza Noemi, choć wzruszona uczuciem synowych, owdowiałych po jej dwóch synach, jest pesymistycznie nastawiona co do ich losu w narodzie, który nie jest ich własnym. Dlatego też czule zachęca młode kobiety do powrotu do swoich rodzin, aby mogły budować swoje życie na nowo, obydwie były młodymi wdowami. I mówi: „Nie mogę nic dla was zrobić”. Już to wydaje się być aktem miłości: stara kobieta, bez męża i dzieci, nalega, by synowe ją opuściły. Jest to jednak także rodzaj rezygnacji: dla cudzoziemskich wdów, pozbawionych opieki mężów, nie ma żadnej możliwej przyszłości. A Rut o tym wie, i odrzuca tę wspaniałomyślną propozycję, nie chce wrócić do swojego domu. Nawiązana więź między teściową a synową została pobłogosławiona przez Boga: Noemi nie może prosić o opuszczenie. Na początku Noemi wydaje się bardziej zrezygnowana niż zadowolona z tej propozycji: być może sądzi, że ta dziwna więź pogłębi zagrożenie dla nich obu. W niektórych przypadkach skłonność osób starszych do pesymizmu musi być zrównoważona czułym naporem ze strony osób młodych.

W istocie Noemi, poruszona poświęceniem Rut, porzuci swój pesymizm, a nawet przejmie inicjatywę, otwierając przed Rut nową przyszłość. Poucza i zachęca Rut, wdowę po jej synu, aby zdobyła nowego męża w Izraelu. Kandydat Booz okazuje swoją szlachetność, broniąc Rut przed swoimi pracownikami. Niestety, takie zagrożenie występuje również dzisiaj.

Rut świętuje swoje nowe małżeństwo, a na świecie znów panuje pokój. Kobiety izraelskie mówią Noemi, że Rut, cudzoziemka, jest warta „więcej niż siedmiu synów” i że małżeństwo to będzie „błogosławieństwem Pana”. Noemi, która była pełna goryczy, a nawet mówiła, że jej imię brzmi teraz „Moja gorycz” odżywa i w podeszłym wieku zazna radości, że miała swój udział w zrodzeniu nowych pokoleń. Spójrzcie, jak wiele „cudów” towarzyszy nawróceniu tej starej kobiety! Nawraca się, aby z miłością oddać się do dyspozycji przyszłości pokolenia zranionego stratą i zagrożonego opuszczeniem. Początki nowego układu są takie same jak te, które w oparciu o prawdopodobieństwo wynikające z przesądów zdroworozsądkowych powinny rodzić nieprzezwyciężalne pęknięcia. Natomiast wiara i miłość pozwalają je pokonać: teściowa przezwycięża zazdrość o własnego syna, która jest zagrożeniem - zazdrość teściowej o własnego syna, miłując nową więź Rut; kobiety izraelskie przezwyciężają nieufność wobec cudzoziemki (a jeśli uczynią to kobiety, to zrobią to wszyscy); bezbronność samotnej dziewczyny w obliczu siły mężczyzny zostaje pogodzona więzią pełną miłości i szacunku.

Wszystko dlatego, że młoda Rut uparcie trzymała się więzi narażonej na uprzedzenia etniczne i religijne. Podejmuję to, co powiedziałem dziś na początku: obecnie teściowa jest postacią mityczną, nie mówię, że myślimy o niej jak o diable, lecz zawsze myślimy o niej jako kimś okropnym. A teściowa jest matką twojego męża, jest matką twojej żony. Pomyślimy dzisiaj o tym uczuciu dość rozpowszechnionym, że im teściowa dalej, tym lepiej. Nie - jest matką, jest staruszką. Jedną z najpiękniejszych rzeczy, jakie może zobaczyć teściowa są wnuki, kiedy dzieci mają dzieci. Wówczas odżywają. Przyjrzyjcie się uważnie swoim relacjom z teściowymi. Tak, niekiedy są trochę szczególne, ale obdarzyły ciebie życiem współmałżonka, dały tobie wszystko. Uczyń je przynajmniej szczęśliwymi, aby radośnie przeżywały swoją starość. Owszem jeśli mają jakieś wady, niech się poprawią. Także wam teściowym mówię: uważajcie na języki, teściowe, bo język to jeden z najokropniejszych grzechów teściowych. Uważajcie. A Rut w tej Księdze akceptuje teściową i sprawia, że odżywa, zaś starsza Noemi podejmuje inicjatywę, by otworzyć przyszłość przed Rut, zamiast jedynie korzystać z jej wsparcia. Jeśli młodzi ludzie otworzą się na wdzięczność za to, co otrzymali, a starsi podejmą inicjatywę, by na nowo otworzyć ich przyszłość, nic nie powstrzyma rozkwitu Bożych błogosławieństw wśród narodów! Pamiętajcie, niech ludzie młodzi rozmawiają z dziadkami, niech młodzi rozmawiają ze starszymi, a osoby starsze niech rozmawiają z młodymi, Ten most musimy odbudować, by był mocny. Jest tutaj nurt zbawienia i szczęścia. Niech Pan nam pomoże, abyśmy czyniąc to rozwijali zgodę w rodzinach, tę harmonię konstruktywną idącą od starych do młodszych, ten piękny most, który winniśmy strzec i nad którym winniśmy czuwać. Dziękuję.

tłum. o. Stanisław Tasiemski OP (KAI) / Watykan

PODZIEL SIĘ:
OCEŃ:

NIEDZIELNY NIEZBĘDNIK DUCHOWY - 25 września

Niedziela, XXVI tydzień zwykły
Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego
+ Czytania liturgiczne (rok C, II): Łk 16, 19-31
+ Komentarz do czytań (Bractwo Słowa Bożego)
+ Szukanie cudowności (komentarz Idziemy)

ZAPOWIADAMY, ZAPRASZAMY

Co? Gdzie? Kiedy?
chcesz dodać swoje wydarzenie - napisz

- Reklama -


Najczęściej czytane artykuły

- Reklama -


Najczęściej czytane komentarze



Najwyżej oceniane artykuły

Reklama

Miejsce na Twoją reklamę
W tym miejscu może wyświetlać się reklama Twoich usług i produktów. Zapraszamy do kontaktu.

POLACY POMAGAJĄ UKRAINIE

Polecane przez "Idziemy" inicjatywy pomocy
(chcesz dodać swoją inicjatywę - napisz)



Newsletter